Un poema de amor (V)

SÁBADO-24

Merquei queixo e pan,

cervexas e café.

Un xornal, un par de libros.

Parei nun bar.

Café e cervexas.

Topeime con Fran e con X.abier.

Seguín bebendo.

Presentáronme a Ana.

Hola, que tal.

Bebimos máis.

Fíxose tarde.

Perdín o queixo e o pan,

as cervexas e o café,

o xornal e os libros.

Perdinme de Xabier, de Fran

e de Ana.

Torcín un nocelo.

Topeime con Ela.

Que fas.

Estou perdido.
Doeme un pé.
Riuse e marchou.
Ía con alguén.
Cheguei ao piso
Perdera as chaves.

Kiko Neves

Un poema de amor (IV)

 VENRES-23, tarde

Chamei a casa

dos seus pais.

Dixéronme que saíra,

que que nos pasara,

que me pasara a comer,

que parece mentira,

que veña ven comer e falamos,

que a foi buscar un rapaz...

Colguei.

Kiko Neves

Bigotitos

Bufff

Como siempre,liada.

Hace mil que no actualizo pero...no me apetece.

Estoy como una puta cabra.

Una idea genial

Un poema de amor (III)

VENRES-23, mañá

Levo catro días sen saír.

Non chama.

Non teño o poema.

Nin pilas para o mando

do televisor.

Teño que erguerme a cada intre.

Dóeme a cabeza.

Aínda hai cervexa no

frigorífico. E olivas. E tabaco.

E máis unha desorde xeral

da festa que fixen onte

á noite.

Sen Ela.

Kiko Neves

Un poema de amor (II)

MARTES-20

Aínda non volveu.

Pasaron dous días.

Onte coñecín a unha tal Carla.

Agora está durmindo

no meu lado da cama.

É cedo.

Erguinme para volver

ao poema.

A mesa, o folio en branco,

a parede, o lapis,

as unllas,

e todo iso.

Bos días, que fas.

Espertou.

Non respondín.

Bocexa, tuse,

achégase a min

e mira

unha foto.

Quen é esta.

Calo.

O silencio moléstalle.

Que pasa, mira para min,
non dis
nada.

Si, tes que marchar.

Moi ben.

E chamoume algo.

Kiko Neves

Un poema de amor(I)

DOMINGO-18

Vou escribir un poema de amor.

Dígolle.

Sentado á mesa. Un folio

en branco. E ela.

Tras de min.

As súas mans polo meu pelo.

Un bico lene

no pescozo.

Un poema de amor, repítolle

ceibando un sorriso.

Bicámonos.

Pásame os brazos polo peito.

Achega a súa cara á miña

e

si, un poema de amor,

dime.

Concéntrome.

Miro á parede, ao folio,

ao lapis.

Mordo os beizos, as unllas,

o lapis. Pecho os ollos.

Ela

segue tras de min.

A súa man

no meu pelo.

Os seus peitos

apreixándome.

Non cansa.

Sinto

a súa lingua

na miña orella esquerda,

as súas unllas arrañándome

o peito

e

un calafrío molesto.

Non

podo concentrarme.

Ela.

Non me solta.

Non me deixa

escribir.

E agora a orella dereita.

Collo aire.

Afástome.

Que ? Sorrí.

Veña, para xa, susurro.

Deixame escribir.

Un poema de amor,

repite.

Vale, mais bótate a un lado.

Como.

Que te botes a un lado,

xa.

Que me deixes so.

Que quero escribir.

Que vaias dar unha volta.

Que estás

moi

pesadiña.

E marchou.

Kiko Neves

Saludos pezqueñines!

He estado un poco liada y no he podido actualizar recientemente...lo siento.Espero  que sepáis entenderme..si es que alguien me lee,claro esta(no me llaméis ilusa u.U).Os recompensare con un beso o dos.Solo tenéis que dejar comentarios( ¿es mucho pedir?).Bueno,al tema.Como voy a tener que hacer un trabajito sobre el cambio climático y sus complementos me ha tocado enterarme del tema,un poquito.Os dejo una fotito de la casa de greenpeace y una cancioncita cuca.Pooooooortaros bien hasta que vuelva!

Tigerpig!